Mapa strony
Przejdź do treści

Getto łódzkie 1940-1944

Widok na ulicę Zgierską

W Łodzi bezpośrednio przed wybuchem drugiej wojny światowej zamieszkiwało ok. 233 tys. Żydów, co stanowiło trzecią część mieszkańców miasta – tym samym Łódź była drugim co do wielkości, po stołecznej Warszawie, skupiskiem Żydów w II Rzeczypospolitej. Wybuch wojny 1 września 1939 r. został przyjęty przez łódzkich Żydów z niepokojem. Stopniowo, wraz z uciekinierami z terenów zachodniej Polski, do miasta docierały informacje o traktowaniu Żydów przez niemieckich żołnierzy. Widok wycofujących się przez Łódź polskich oddziałów pogłębił pesymistyczne nastroje w społeczeństwie. Coraz większa grupa mieszkańców w obawie przed nadciągającym frontem zdecydowała się opuścić miasto. Impulsem do masowych ucieczek była przeprowadzona 5 i 6 września ewakuacja urzędów miejskich – z miasta wyjechali wówczas m.in. prezydent i wojewoda łódzki. Niebawem Łódź opuścił także przewodniczący łódzkiej gminy żydowskiej Jakub Lejb Mincberg i wielu innych przedstawicieli żydowskich elit politycznych i artystycznych.

Zgodnie z art. 173 ustawy Prawa Telekomunikacyjnego informujemy, że kontynuując przeglądanie tej strony wyrażasz zgodę na zapisywanie na Twoim komputerze tzw. plików cookies. Ciasteczka pozwalają nam na gromadzenie informacji dotyczących statystyk oglądalności strony. Jeżeli nie wyrażasz zgody na zapisywanie ich zmień ustawienia swojej przeglądarki internetowej. Więcej o polityce prywatności